Od ery analogowej do cyfrowej: nowe metody nauczania i uczenia się. Krótki przegląd technologii informacyjno-komunikacyjnych w hiszpańskich szkołach

W naszej pracy podkreślamy te aspekty, które w sposób pośredni lub bezpośredni, mają wpływ na przechodzenie od szkól analogowych do cyfrowych i ułatwiają lub utrudniają ten proces.

Wychodzimy z założenia, że w wielu przypadkach hiszpańskie szkoły nadal pracują w ramach analogowego paradygmatu rozumienia edukacji. Oznacza to między innymi, że szkoły nadal są związane i ograniczone sztywnym programem: wybór zasobów dydaktycznych (zbyt wiele podręczników) podporządkowany jest sztywnym formom oceny, wykorzystuje się bardzo mało zglobalizowanej wiedzy, nauka odbywa się w ściśle określonych przestrzeniach (sale lekcyjne). Obecnie wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych w hiszpańskich salach lekcyjnych jest minimalne. Możemy przytoczyć wiele przykładów szkół, w których nadal panuje raczej filozofia dziewiętnastowieczna (przemysłowa), niż światopogląd (informacyjny) XXI wieku. Ale wielu autorów, nie bez racji, przytaczało już pogląd, iż mamy obecnie XIX-wieczne szkoły, XX-wiecznych nauczycieli i XXI-wiecznych studentów.

W pierwszej części artykułu przytaczamy krótkie streszczenie związków istniejących pomiędzy społeczeństwem i technologią i w konsekwencji określamy też kilka wcześniejszych założeń, które pozwolą nam lepiej zrozumieć aktualny kontekst społeczno-edukacyjny w odniesieniu do technologii informacyjno-komunikacyjnych. W drugiej części pracy opisujemy cechy charakterystyczne tego okresu przejściowego pomiędzy szkołą analogową i cyfrową. Na koniec, przedstawiamy serię propozycji, które mogą przybliżyć przejście do szkół cyfrowych.